De eerste proef

De vorm klopt. Het is één doorlopend beeld zonder knip. De camera rijdt achteruit door het gangpad, gaat door de deur, en komt uit in de keuken. Het klaslokaal is daarna helemaal weg en komt niet terug.

Begin en eind zijn van ons. Het openingsbeeld is onze klas met de juiste omslag op het bord, en het slotbeeld is onze keukentafel met de lerares aan de kop en de familie links en rechts. Precies zoals de foto's die je hebt goedgekeurd.

De mensen leven. De kinderen zitten niet stil en de familie aan tafel beweegt, kijkt en luistert.

De omslag op het boek is opnieuw getekend. In haar handen staat niet meer onze echte omslag maar een verzonnen versie met onleesbare letters. Dat is precies de fout die we bij de foto's hadden opgelost, en die komt bij het renderen terug.

De wand die sluit is een kale plaat. Er schuift wel iets dicht, maar het is een egale beige muur zonder kastjes, tegels of foto's. Het leest als een scherm, niet als de achterwand van die keuken.

De lerares verdwijnt tijdens de overgang. Ze loopt niet met de camera mee door de deur; ze gaat een moment achter de muur weg en staat daarna ineens in de keuken.

Vijf seconden is te kort. Het lopen door de klas duurt nu nog geen twee seconden, dus er is geen rust in. Tien seconden zou het pas echt filmisch maken.